Новы навучальны год яшчэ раз пацвердзіў трывогу грамадскасці, акадэмікаў, дзеячаў навукі,  культуры, заслужаных педагогаў, святароў, інтэлігентаў і рабочых, сялян, якія ў колькасці  900 чалавек летась падпісалі Зварот да кіраўніка дзяржавы і ўрадавых структур аб  прыпыненні этнацыда, адраджэнні і далейшым развіцці беларускай мовы ў Рэспубліцы Беларусь. Зварот быў падрыхтаваны і распаўсюджаны  грамадскай ініцыятывай «Інстытут нацыянальнай памяці». Разнастайныя і шматлікія водгукі і адказы на гэты Зварот паказалі,  што зацікаўлены ў сваёй, у беларускай мове таксама і многія дзяржаўныя службы, не супраць яе   і чыноўнікі, вось толькі паступіла б каманда зверху…

Журналіст Уладзімір Хільмановіч (зьлева), Алесь Астроўскі з жонкай Аксанай і дзецьмі.

Прафэсар Алесь Астроўскі, ягоная жонка Аксана і іх дзеці сёньня ў 16:20 выйшлі на плошчу Леніна, разгарнуўшы плякаты тэкстам да вокнаў гарвыканкаму.

Дзеці, Янка і Сьвета, трымалі плякат «Хочам вучыцца па-беларуску», а сам спадар Астроўскі — «Этнацыд — ціхае забойства народу». Да іх таксама далучыўся журналіст Уладзімер Хільмановіч, які паведамляў: «У Горадні ў школах няма ніводнай беларускай клясы! У якой краіне мы жывем?»

Алесь Астроўскі патлумачыў, што яны напісалі заяву ў 32-ю школу, каб дачка Сьвета навучалася ў першай клясе на беларускай мове. Аднак заява была праігнараваная, таму сям’я Астроўскіх выйшла пратэставаць. Сама Сьвета сказала: «Я люблю беларускую мову і хачу на ёй вучыцца».

Радыё Свабода

Сяргей МАКАРЭВІЧ

Нагадаем, за тыдзень да пачатку навучальнага года жанчыне паведамілі, што яе дачка не зможа вучыцца ў беларускамоўным класе. Два пятыя класы Глыбоцкай раённай гімназіі, куды дзяўчынка паступіла яшчэ вясной, будуць рускамоўнымі. Справа атрымала працяг.

Сакратарыят ТБМ запатрабаваў ад улад прыняць закон аб абароне і дзяржаўнай падтрымцы беларускай мовы.

Сакратарыят рэспубліканскага грамадзкага аб’яднаньня «Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны» запатрабаваў ад уладаў прыняць закон аб абароне і дзяржаўнай падтрымцы беларускай мовы, паведамляе БелаПАН.

Пра гэта гаворыцца ў заяве «Родная мова не павінна стаць для беларусаў замежнай», ухваленай на пасяджэньні сакратарыяту ТБМ.

У нашу засмужаную беларускую рэчаіснасць нядаўна ўбілася даволі знаёмая і нават злінялая, а тым часам і новая, калі пачаць разбірацца, і небывалая і цікавая па сваім вызначэнні – прадвызначэнні з'ява, за якой стаіць дзейнасць кампаніі Сеткавага Віртуальнага Бізнесу (СВБ). Свой паспяховы старт трохі больш за год яна пачала ў Кіеве і за кароткі час ператварылася ў кангламерат даволі плённага бізнесу і дабрачыннай дзейнасці за кошт развіцця сеткі магазінаў – міні-маркетаў, выкарыстання шоубізнесу, інвестыцый партнёраў і ажыццяўлення яшчэ багата якіх паспяховых праектаў.У Мінску цяпер акурат адкрываецца прадстаўніцтва гэтай кампаніі, і мне час ад часу даводзіцца сустракацца з прыяцелямі, якія сталі яе партнёрамі 4 - 5 месяцаў таму. Іх твары свецяцца радасцю і нават утрапеннем ад шчаслівага вырашэння сваіх удаўнелых фінансавых і жыццёвых клопатаў, менавіта дзякуючы супрацоўніцтву з кампаніяй СВБ. Нараканняў пакуль не было. І не прадбачыцца ў бліжэйшай агляднай перспектыве.

Алесь ПІЛЕЦКІ, Ваўкавыск; Сяргей МІКУЛЕВІЧ | 13:58, 27 лiпеня 2010 

Мемарыяльную шыльду меркавалі змясціць на хаце, у якой нарадзілася Ларыса Геніюш 27 ліпеня. Геніюш (у дзявоцтве - Міклашэвіч) нарадзілася ў фальварку Жлобаўцы, але пазней сваякі перавезлі гэты дом у Ваўкавыск, ён цяпер і стаіць на вуліцы Перамогі, 40. Гэта прыватны будынак, у ім дагэтуль жывуць людзі.

Памятную шыльду вырабіў мясцовы прадпрымальнік і краязнавец Мікалай Кавальчук. Фінансавала выраб кампанія «Гавары праўду».

Анатоль Белы паказвае месца, дзе была замацаваная шыльда Геніюш. © Фота Юліі Дарашкевіч.

Вячеслав ДАШКЕВИЧ

Старик, прищурив глаз, рассуждает: "Можно, конечно, встать и попытаться задержать убегающего, но где гарантия, что догоняющий лучше, чем удирающий? А если все наоборот, догоняющий является злодеем, а спасающийся от него — хороший человек? Тем временем двое бегущих поравнялись с завалинкой. Через мгновение были видны только их спины. Они все уменьшались и уменьшались, наконец, исчезли за горизонтом. "Самое время, — произнес старый еврей, — пойти и выпить хорошего винца".

Кафка пришел на ум в связи с недавним российско-американским шпионским скандалом. Там тоже побеги, погони, вопросы. И зрительские вздохи сожаления или, напротив, злорадства. Кто как дышит, так и пишет.

Сяргей Панізьнік

100-гадоваму юбілею Ларысы Геніюш прысвячаю

Сяргей Панізьнік на прэзэнтацыі дыску з галасамі Караткевіча, Барадуліна і Геніюш. Кнігарня “Акадэмкніга”, красавік 2009 г.

Васіль ЯКАВЕНКА, пісьменнік

Еўропа спрабуе наладзіць мірнае, вольнае і годнае для чалавека жыццё на сваім кантыненце, і гэта сёння належыць прымаць за факт, які толькі блазан можа ігнараваць. Грэх было б і беларусам не пакарыстацца такімі яскравымі варункамі еўрапейскай гуманнай палітыкі. Дзеля спакою і далейшага цывілізаванага жыцця свайго народа.

Чытаю рэзалюцыю канферэнцыі Нацыянальнага форуму грамадзянскай супольнасці: "Дарожная карта "Усходняга партнёрства" для Беларусі". Канферэнцыя адбылася 5-6 ліпеня 2010 года ў Мінску. І перада мной гэты важны дакумент, хоць, калі шчыра, у ім ёсць і істотны прагал. Мая думка... У самым канцы, пад тэкстам, пералічаны больш за два дзесяткі грамадскіх арганізацый, ад Асамблеі прадэмакратычных НДА Беларусі да незалежных прафсаюзаў і Рэспубліканскай асацыяцыі інвалідаў-калясачнікаў. Адно, пра што я тут жа пашкадаваў... Нацыянальны форум абышоўся без дэмакратычных творчых аб'яднанняў, скажам, мастакоў, пісьменнікаў, тэатральных дзеячаў, якія заўжды і былі носьбітамі нацыянальных інтарэсаў.  Таму для мяне застаўся незразумелым крытэрый "гуртавання" як грамадзянскай супольнасці, так і Нацыянальнага форуму для ўдзелу ў гэтай надзвычай важнай партнёрскай канферэнцыі.