Уладзімер Мулявін ушанаваны на віцебскай «Алеі зорак»

Учора на вечаровым канцэрце зорак беларускай эстрады міністру культуры Паўлу Латушку гледачы літаральна зладзілі авацыю пасьля слоў «Давайце шанаваць іншае, але любіць сваё».

Аднак пакуль гэта ў значнай ступені толькі словы. Канцэпцыя «Славянскага базару» збудаваная такім чынам, што тут найбольш усё-ткі «шануюць іншае».

Нават мэмарыяльная пліта на «Алеі зорак», прысьвечаная Ўладзімеру Мулявіну і славутаму ансамблю «Песьняры» мае надпіс па-расейску. Гэтаксама як і мармуровыя пліты ў гонар расейскіх дзеячаў мастацтва: Андрэя Пятрова, Аляксандры Пахмутавай, Алы Пугачовай і Валера Лявонцьева.

«У дзяцінстве Мулявін навучыў мяне беларускай песьні, у юнацтве — разумець, што я беларус, у сталасьці — маліцца за Беларусь», — цытавалі дзяржаўныя СМІ яшчэ адно выказваньне Паўла Латушкі. Недзяржаўныя выказвалі асьцярожны спадзеў, што беларускамоўны міністар культуры некалі ўсё ж парупіцца, каб культурніцкія імпрэзы абавязкова мелі выразны нацыянальны калярыт.

Тым болей што ён запатрабаваны. На двух пазаплянавых спэктаклях тэатру «Лялька», якія прайшлі ў мінулыя выходныя, быў поўны аншляг, распавядае загадчыца літаратурнай часткі тэатру, старшыня віцебскай філіі Саюзу беларускіх пісьменьнікаў Людміла Сіманёнак:

«Нашы спэктаклі „Воўк і раз, два, тры“ і „Брэмэнскія музыкі“ праходзілі ў поўных залях, прычым прыходзілі і замежныя госьці, у тым ліку і з Расеі. І яны, у прыватнасьці, пыталіся, чаму так мала беларускіх назваў на вуліцах і гэтак далей. Адразу відаць, што „Славянскаму базару“ бракуе беларускіх імпрэзаў, і беларускай афарбоўкі бракуе нават тым, хто прыехаў з Расеі. Бо складаецца такое ўражаньне, што „Славянскі базар“ — гэта нейкая выязная сэсія другарадных прадстаўнікоў расейскай эстрады».

Пра тое, што беларуская і беларускамоўная творчасьць на фэстывалі запатрабаваная, сьведчыць і тое, што зь вялікім посьпехам у Віцебску прайшоў выступ этна-гурту «Троіца».

«Трэба было праехаць 80 фэстываляў па ўсім сьвеце — ад Малайзіі да Партугаліі, каб — нарэшце — і на радзіме зрабіць такі канцэрт!» — расчулена прызнаўся кіраўнік Іван Кірчук.

Рэклямавалі «Троіцу» чамусьці па-расейску.

Здавалася б, усе нацыянальныя адметнасьці і асаблівасьці разам можна было б знайсьці ў «Горадзе майстроў» — на кірмашы мастацкіх вырабаў. Аднак гэтую імпрэзу за апошнія гады растыражавалі настолькі, што ня толькі ў фэстывальным Віцебску, але й на любым фэсьце раённага маштабу побач з ганчарнымі ці разьбярскімі вырабамі беларускіх майстроў — і кітайскі «шырспажыў», і іншыя рэчы, які да народнай аўтэнтыкі дачыненьня ня маюць.

А паміж шэрагамі з таннай біжутэрыяй, пакаёвымі кветкамі і сродкамі для ачышчэньня арганізму ў «Горадзе майстроў» яшчэ й бясплатна раздавалі газэту саюзнай дзяржавы «Союзное вече».

Уваход — толькі праз мэталашукальнікі, адстаяўшы чаргу.

Тавар у адным з шапікаў.

Газэту саюзнай дзяржавы ў «Горадзе майстроў» раздаюць бясплатна.

Гандлюе Ўладзімер Азёма.

Беларускую мову давялося пачуць у самым нечаканым месцы: ад гандляра аўдыёдыскамі Ўладзімера Азёмы. Ён прыяжджае ў фэстывальны Віцебск, як кажа сам, «з-пад Койданава», і прыяжджае ўжо не ўпершыню. Пра тое, наколькі «Славянскі базар» можна лічыць нацыянальным фэстывалем, спадар Уладзімер разважае так:

«Наколькі „Славянскі базар“ — гэта беларускае сьвята? Настолькі ж, як і ўсё наша жыцьцё. Тыя, хто цікавіцца, хочуць слухаць беларускую музыку, народную музыку. Вось „Троіца“ выступала… А ў нас тут прадаецца ўсё на любы густ: рок і расейскі, і беларускі, барды беларускія і расейскія, папулярная музыка расейская і наша. І людзі падыходзяць, і ім прыемна, што тут прадаецца таксама і беларускае, сваё».

Такім чынам, кажа спадар Уладзімер, засталося толькі скарыстаць запатрабаванасьць беларушчыны на «Славянскім базары», ладзіць болей канцэртаў ды іншых праектаў у нацыянальным духу. Бо гэтага на фэстывалі пакуль дужа нестае.

Радыё Свабода