Міхась СКОБЛА

Міхась Скобла: «Спадар Юры, асобны разьдзел вашай кнігі прысьвечаны ўзбраеньню і амуніцыі ваяроў Грунвальдзкай бітвы. Ці можаце вы сказаць, які від зброі быў самым распаўсюджаным 15 ліпеня 1410 году пад Грунвальдам?»

Памяці П.М.Машэрава прысвячаецца

Свінцовае неба вісела над Ленінградам,  паціху  асыпаючы дробным дожджыкам мінакоў, якія спяшаліся на працу.   Са звыклай арганізаванасцю транспарт развозіў людскія плыні па заводах, інстытутах, шматлікіх установах вялізнага горада. У гэты дзень я дабраўся ад Фінляндскага вакзала да свайго аб'яднання незвычайна рана. Адчыніў лабараторыю і ўзяўся за службовыя паперы, сартыруючы іх дзеля запланаванай нарады па выніках выпрабаванняў апаратуры для  касмадрома.

Паглыбіўшыся ў работу  не пачуў, як у лабараторыю ўвайшоў Ігар Дзмітрыеў, загадчык тэхналагічнага сектара, мой добры прыяцель. Акуратна прыкрыўшы за сабой дзверы, гледзячы на мяне з нейкай разгубленасцю, выціснуў з сябе: "Ну што, Алесь, укакошылі  твайго Машэрава..."  Добра ведаючы свайго сябра як чалавека інтэлігентнага, адказнага, блізкага мне па духу, я ўспрыняў, тым не менш, яго словы як няўдалы і непрыстойны жарт: "Ты што, беляны аб'еўся, ці..." - "Ды без ніякага "ці"!  Па "Голасу"  паведамілі - маўляў, аўтамабільная катастрофа пад Менскам".

Belarus Press Photo 2010

На этих фотографиях – заметки о жизни, летопись настоящего, сиюминутные и восхитительные моменты. Шокирующие новости, социальные и политические проблемы. Люди. И в этих снимках – не только отражение взгляда фотографа на жизнь. В них – сама жизнь. Жизнь Беларуси и белорусов во всех ее проявлениях.

Среди победителей Сергей Гриц, Василий Федосенко, Андрей Ленкевич, Виктор Драчев, Дмитрий Брушко, Александр Конотоп и другие известные белорусские фотокорреспонденты.

Предлагаем вашему вниманию некоторые работы победителей конкурса.

Віктар Асьлюк. Здымак Арцёма Канцавога.

Сяргей ДУБАВЕЦ

Цовинар БАГДАСАРЯН

Феномен Матери

Сентябрь, 1992 год. Шла война. Степанакерт подвергался нещадным артобстрелам и бомбардировкам. Я заведовала одним из столичных детских садов, в котором размещались, как тогда их называли, беженцы. Их надо было накормить, а многих — одеть и обуть, поддержать морально, вселить в них надежду и веру в победу.

Ігар КАРНЕЙ

Да Дня Перамогі сябра Саюзу беларускіх пісьменьнікаў Алесь Клышка выдаў кніжку “Мінская зямля”. У кнізе – выкладзеныя ў вершаванай форме паваенныя ўспаміны аўтара, а таксама аповед старэйшай сястры Ірыны пра жыцьцё пад акупацыяй.

Сам Алесь Клышка называе “Мінскую зямлю” сваім найбольш асабістым творам. І ня толькі таму, што твор у сваёй аснове аўтабіяграфічны, але й таму, што там паказана жыцьцё звычайнага чалавека-гараджаніна на няпростым гістарычным зломе.

Алесь Клышка нарадзіўся праз чатыры гады пасьля вызваленьня Беларусі, аднак цягам усяго дзяцінства вайна нагадвала пра сябе разбуранымі вуліцамі і будынкамі, агульнай неўладкаванасьцю, павальным дэфіцытам самых неабходных рэчаў. Вайны не чакалі, але доўгія гады даводзілася змагацца зь яе наступствамі:

У нядзелю, 21 сакавіка, у Вільні беларускія патрыёты правялі Дзень памяці Кастуся Каліноўскага. Кастусь Каліноўскі, які быў павешаны на віленскай плошчы Лукішкі 22 сакавіка 1864 года паводле загаду расійскіх уладаў.

У мерапрыемствах прынялі ўдзел беларусы Вільні, студэнты ЕГУ, студэнты праграмы імя Каліноўскага з Польшчы, а таксама актывісты грамадскай ініцыятывы «Бунт».

Арганізатарамі акцыі выступілі Таварыства беларускай культуры ў Літве і Беларуская Нацыянальная Памяць.

Напачатку а 12-й у ЕГУ былі зладжаныя адкрытыя лекцыі, затым а 15:30 ад Лукішскай плошчы да вежы на гары Гедыміна пачалося ўрачыстае шэсце.

Удзельнікі мерапрыемства прайшлі цэнтральнымі вуліцамі Вільні ад таго месца, дзе быў забіты Кастусь Каліноўскі, да месца, дзе па пэўных звестках ён быў таемна пахаваны.

Наша Ніва

Бердяев вычленяет в тысячелетней истории России пять типов цивилизации: Россию киевскую, Россию татарского периода, Россию московскую, Россию петровскую, императорскую, и, наконец, новую советскую Россию. Последний период, однако, существенно отличается от четырех первых.

Если во всех предыдущих периодах Россия оставалась Россией, а русский народ — русским народом, то в большевистский период Россия превратилась в СССР, а русский народ — в советский. Бродский называет это перерождение «колоссальным антропологическим сдвигом» и «огромным антропологическим регрессом». Может быть, правильнее назвать эту трансформацию антропологической катастрофой, учитывая глубину духовной деградации русского народа в советскую эпоху..

Что же такое «советский человек»? Самый точный ответ дали блатные: раб КПСС. Имеются и более ранние варианты, но идея та же: «раб ВКПб», «раб НКВД». Блатные имели ввиду обычное рабство, которое в СССР осуществлялось в лагерях и колхозах. Но, кроме обычного, большевики создали новый и небывалый феномен: рабство идеологическое. Советские люди стали рабами коммунистической идеологии. Их мировоззрение состояло из набора идеологических штампов, которые утверждались в их сознании как математические аксиомы типа «дважды два четыре».

Изданы мемуары личного водителя Гитлера, оберштурмбаннфюрера СС Эриха Кемпки, который 13 лет проработал бок о бок с вождем нацистского режима.

Как утверждает автор книги, он был тем, кто сжег труп Гитлера, пишет британская газета «The Daily Mail».

Эрих Кемпка родился в 1910 году в семье шахтера, его предки - выходцы из Польши. В 1930 году он стал шофером нацистских руководителей в Эссене, а через два года перешел в аппарат Гитлера. В Мюнхене Гитлер лично провел собеседование с 30 соискателями должности его водителя.

Кемпка был поражен технической подкованностью фюрера, который лично говорил с кандидатами на должность, при этом задавая каверзные вопросы, касающиеся их ремесла. Впоследствии вождь Третьего рейха всегда следил, чтобы его водители и пилоты обслуживались по высшему разряду. Гитлер редко говорил со своим водителем о политике, но приглашал его обращаться с личными просьбами.

Беларус Мікалай Судзілоўскі назаўжды застанецца ў гісторыі як Прэзідэнт Сенату Гавайскіх астравоў і змагар… за незалежнасьць Гаваяў ад Злучаных Штатаў.

Рэвалюцыянер-раманцік Мікалай Судзілоўскі прысьвяціў жыцьцё барацьбе за свабоду там, дзе яе не хапала. Надзвычай цікавая постаць ураджэнца Магілёва і выпускніка юрыдычнага факультэта Пецярбургскага ўніверсітэту ў матэрыяле Кастуся Лашкевіча з TUT.BY.

Як трапна заўважыў у кнізе “Імёны свабоды” Уладзімір Арлоў, мала хто здагадваецца аб тым, што зусім не Аляксандр Лукашэнка стаў першым беларусам-прэзідэнтам краіны. Магілёўца Мікалая Судзілоўскага Бог надзяліў процьмай талентаў. Ён ведаў дзесяць моў і ва ўсім, чым займаўся — палітыка, медыцына, геаграфія, хімія, этнаграфія, энтамалогія, біялогія — пакінуў па сабе прыкметны след. Нездарма быў празваны “першым і апошнім энцыклапедыстам XХ стагоддзя”. Рэвалюцыянер-рамантык да мозгу касцей, ён змагаўся за праўду і справядлівасць у дзесятку краінаў, назаўжды трапіўшы ў гісторыю як прэзідэнт Сенату Гавайскіх астравоў.